Od jakiegoś czasu unikal zbliżeń, lub miał problemy z erekacja. Okazało się, że ukrywał że od jakiegoś roku robi to regularnie, raz na tydzień (czasem się boję, że nie mówi prawdy i robil to czesciej) Wyznal, że myslalm, że to minie , ale nie mija. Że nie chce tracić tego co zbudowaliśmy, naszej rodziny ale też boi się ze będzie żałował, że nie spróbował z mężczyzna... Mówi, że nas kocha i będzie kochał zawsze:( Mam wrażenie, że zwariował, że ja zwariowałam i to się nie dzieje naprawdę.. Miotam się od tygodnia, wspieram się lekami by jakoś przetrwać, ale i tak miotam się od rozpaczy do żalu, smutku... maz powiedzial, że spróbujemy to ratować i zobaczymy czy wyjdzie, ale ja nie widzę jakiejś wielkiej motywacji z jego strony... mówił mi, że bal się mi powiedzieć, że go znienawidzę i wyrzucę z domu... że musimy trochę poczekać bo minęło zbyt mało czasu i dla niego to też szok, że ja wiem bo wcześniej to była tylko jego tajemnica... mówi, że to wszystko "z ciekawosci" ale że nasz seks też mu się podobał:( jak mam nie zwariować we własnej głowie i dlaczego to wszystko jest takie trudne
