Aniutek pisze:
Pavel - Dzieki za rekomendacje. Tak, wazne by budowac, ale czuje ze przestalam go kochac... (okropnie sie tego wstydze, wstydze sie patrzec w oczy Maryi lub w strone krzyza, gdy codziennie sie modle, Czuje ze zawiodlam Boga, jego i siebie. Nie pozwala mi to funkcjonowac normalnie.) Dodatkowo odpycha mnie fakt ze on wybiera materialne zycie, zapewnienie 'dobrego' bytu rodzinie anizeli zone... to mnie tylko utwierdza! Od dawna podwazalam jego milosc, brak zazdrosci, brak zainteresowania (co mnie boli, co robie w pracy, z kim rozmawiam, jak moja rodzina sie miewa, jak jego rodzina sie miewa) Przeciez mnie to zabija, jestem bardzo rodzinna osoba.
'Nic, tylko zakasać rękawy i budować.' Tak,z tym ze oboje mamy checi ponizej 20% i widze ze trudno byloby mi sie zabrac za budowanie. Chcemy ale nie czujemy tego. On mowi, ze dobrze sie jemu zyje ze mna i temu on nie chce bym go opuszczala. Ale z drugiej strony,
Tak, dokladnie ja w 2019 roku bardziej poznalam siebie i wstydze sie wszystkich moich grzechow, pochopnosci, pospiechu, braku medytacji nad sama soba.
Całe szczęście, że miłość to nie tylko uczucia. Oczywiście te uczucia są jej składnikiem i mają wielki wpływ na jakość tej miłości.
Wiem jak ciężko działać na pustych zbiornikach miłości (zachęcam do książki „Pięć języków miłości”, to pozycja z tych „koniecznie przeczytaj”), sam bowiem tego doświadczałem i doświadczam (moja żona mówi głównie językiem miłości którego na „czucie” wcale jako miłości nie odbieram).
Czyli to co opisujesz niekoniecznie znaczy, że nie kochasz męża, po prostu uczucia zostały zaniedbane, w moim subiektywnym spojrzeniu dużą rolę w tym kryzysie mają również obustronne braki wiedzy i dojrzałości.
Dobrą wiadomością jest to, że to da się nadrobić, mnie powyższa nie najmilsza „diagnoza” również dotyczyła. Wymaga jednak to czasu i własnego przede wszystkim wkładu pracy. Nad sobą i relacją.
Dlaczego tak?
Bo męża tu nie ma, jemu napisałbym dokładnie to samo.
Z tego co wybrzmiewa mi nie tylko w powyżej zacytowanym, ale i wcześniej, twoje zarzuty w kierunku męża w bardzo dużym stopniu sprowadzają się do tego, że jest mężczyzną i jak mężczyzna funkcjonuje, oraz do tego co jasno musiało być widoczne i przed ślubem (zwłaszcza niedojrzałość i niewłaściwe priorytety, hierarchia wartości).
Gdy sobie poczytasz o różnicach między kobietą i mężczyzna, dowiesz się jak być powinno, zobaczysz, że część z tych zarzutów jest zasadna, część bezzasadna, a jeszcze inne są kwestią jego braku tejże wiedzy.
Dam przykład wymienionej przez ciebie zazdrości. Wg mnie (też nie byłem zazdrosny) jest to oznaka zaufania, czyli fajnie. Twoja potrzeba tej zazdrości może wynikać natomiast z błędnych przekonań (np. że tak być powinno), z braku jego atencji, z niedoborów w obszarze poczucia własnej wartości.
Twój mąż jest jaki jest i takiego sobie wybrałaś. Na to jaki jest wpłynęło jego dotychczasowe życie, głównie rodzina pierwotna. Przez lata tworzyła się pewna baza danych, która wymaga zapewne wymiany, tyle że on o tym nie wie. A nawet jak się dowie (zwłaszcza od ciebie), to ciężko mu będzie w to uwierzyć.
Watpię, że uwierzyłbym w forumowe mądrości np. pół roku przed wybuchem kryzysu.
Niesprawiedliwe jest wymaganie znajomości wiedzy której mu nie wyłożono, zwłaszcza gdy dotyczy to również ciebie.
Dlatego warto zacząć od siebie i ewolucyjnymi metodami zmienić swoje życie.
Mi się udało, udaje, może się więc udać i tobie
![Szczęście, dobry humor :)](./images/smilies/icon_e_smile.gif)
"Bóg nie działa poza wolą człowieka i poza jego wysiłkiem.(...) Założenie, że jeśli się pomodlimy, to będzie dobrze, jest już wiarą w magię." ks. dr. Grzegorz Strzelczyk